كوك كن ساعتِ خویش

كوك كن ساعتِ خویش اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر  دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است  كوك كن ساعتِ خویش كه مـؤذّن ، شبِ پیـش  دسته گل داده به آب  . . . و در آغوش سحر رفته به خواب  كوك كن ساعتِ خویش شاطری نیست در این شهرِ بزرگ  كه سحر برخیزد  شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین  دیر برمی خیزند  كوك كن ساعتِ خویش كه سحر گاه كسی  بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست  كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی  كوك كن ساعتِ خویش رفتگر   مُرده و این كوچه دگر خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است  كوك كن ساعتِ خویش ماكیان ها همه مستِ خوابند  شهر هم . . . خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند كوك كن ساعتِ خویش كه در این شهر ، دگر مستی نیست  كه تو وقتِ سحر ، آنگاه كه از میكده برمی گردد  از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی  كوك كن ساعتِ خویش اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر   و در این شهر سحرخیزی نیست