حقیقت شعر

حقيقت شعر 

! جوانمردا
! اين شعرها را چون آينه دان 
آخر ، داني كه آينه را 
.صورتي نيست ، در خود
،اما هركه نگه كند
صورت خود تواند ديدن 
، همچنين مي دان كه شعر را 
، در خود
! هيچ معنايي نيست 
، اما هر كسي، از او
آن تواند ديدن كه نقد روزگار و 
كمال كار اوست 
: و اگر گويي
شعر را معني آن است كه قائلش خواست"

  و ديگران معني ديگر 
".وضع مي كنند از خود 
: اين همچنان است كه كسي گويد 
،صورتِ آينه" 

صورتِ رويِ صيقلي يي است كه اول آن صورت نموده  

 و اين معني را تحقيق هست كه اگر در شرحِ آن 

آويزم ، از مقصودم بازمانم

عین القضات همدانی، مجموعه نامه های عین القضات، ج 1،ص 216، به اهتمام علینقی منزوی و عفیف عسیران، با نظارت و اصلاح حسین خدیو جم، چاپ دوم، 1362.